Сөюне үпкәләтәсең
Бүген кинәт мин аңладым:
Карашларың ялган икән.
Сиңа булган өметләрем
Төштә күргән сыман икән.
Бүген кинәт мин аңладым:
Карашларың ялган икән.
Сиңа булган өметләрем
Төштә күргән сыман икән.
Яраладым йөрәгемне, йөрәгемне,
Яшьләр туды күзләремдә, күзләремдә.
Рәнҗетәсең күңелемне, күңелемне,
Бозлы яңгыр сүзләреңдә.
Яши-яши, түзә-түзә, түзә-түзә,
Көннәр, айлар, еллар үтә.
Күз яшьләрен сөртә-сөртә, сөртә-сөртә,
Арабыздан сөю китә.
Сиңа булган сөюемнән
Йөри идем тилереп.
Бу дөньяның бар бәхетен
Тик синдә генә күреп.
Сиңа булган сөюемнән
Йөри идем тилмереп.
Бу дөнъяның бар бәхетен
Тик синдә генә күреп.
Тик синдә генә күреп.
Яз белән җәй — мәхәббәт айлары,
Ә көз моңеу фасыл — аера.
Гөлләр шиңә, торналар да китә,
Җилкәннәрне җилләр каера.
Сөюгә суаган җанга
Мәхәббәт булып тулдың.
Синнән очратып уңдыммы,
Әллә бөтенләй туңдым?!
Сөю җырын җырла сөйгәнеңә,
Күңелләрең ихлас, саф икән.
Ул сөймәсә, әйдә, сөймәсен дә,
Сөюләрең әгәр хак икән.
Сөю җырын җырла сөйгәнеңә.
Синең белән табам җаныем
Яшәвемнең тәмен
Синең белән генә иркәм
Мәхәббәтем ямен.
Сөю итеп кабул итә йөрәк,
Ялкыннарда — янып-көюне.
Түзә алмам(им) күңелем газапына,
Чәчәк итеп өзмә сөюне!
Бер кем сине миндәй яратмас,
Бер кем сиңә миндәй җан атмас.