Соңгы сөю (икенче вариант)
Гомерем буе көттем бу сөюне,
Язмышымнан сорап, тилмереп.
Сары көздә сабыр гына көттем
Язлар җитсә көттем тилереп.
Гомерем буе көттем бу сөюне,
Язмышымнан сорап, тилмереп.
Сары көздә сабыр гына көттем
Язлар җитсә көттем тилереп.
Китә дуслар, китә,
Китә берәм — берәм,
Әллә сөйләшкәннәр мәлләрен!?
Мына тагын бер аз соңлаганмын …
Белә алмый калдым хәлләрен.
Яна-яна кәми барган шәмдәй
Көннән-көнгә гомер кыскара.
Туым белән үлем бер туганнар —
Җилеп кенә үтәр бу ара.
Гомер ике килми, беребез дә белми
Кайчан өзеләсен гомернең.
Ул бит мизгел генә, яшик гади генә
Бүгенгенең белеп кадерен.
Төскә булган, эштә уңган,
Заманнан арттан калмыйм.
Иргә ярап була ла ул
Каенана кырын карый.
Таңга кадәр утырып, хатлар язам тутырып,
Бу хатларым барып җитәрме?
Ярты юлда калмый, илтеп тапшырырга
Сабырлыгым җитеп бетәрме?
Типмәче шул кадәр, тынычлан йөрәгем,
Мин дә бар шул гаеп, артыгын йөкләдем!
Баглаган өметләр — буш булган, белмәдем,
Ул кадәр януның булмаган кирәге!
Күренеп күзләргә
Табигать үзгәрә.
Калдырып яшьлекне,
Керәбез көзләргә.
Өзелеп яраттым,
Син диеп җан аттым,
Тиңләдем күгемнең аена.
Киттең дә югалдың,
Дөньяма моң салдың,
Күңелем зар елый, юксына.
Бакчаларда алмагачлар
Чәчәк аткан, күр әле.
Алмагачның чәчкәләрен
Чәчеңә када әле.