Үземнеке бөтенләйгә
Исеңдәме, ялгыш кына,
Син үземә күзләр салдың.
Ә мин, юләр, шуннан бирле
Телсез калдым, өнсез калдым.
Исеңдәме, ялгыш кына,
Син үземә күзләр салдың.
Ә мин, юләр, шуннан бирле
Телсез калдым, өнсез калдым.
Өзелеп яраттым,
Син диеп җан аттым,
Тиңләдем күгемнең аена.
Киттең дә югалдың,
Дөньяма моң салдың,
Күңелем зар елый, юксына.
Кошлар сыман аерылып китеп,
Онытмагыз туган якларны.
Һәм үстергән ата-ананы.
Еллар узып китәр балалар,
Сукмакларга явар ак карлар,
Салкынаеп китәр аралар.
Күкләрдә болыт күренсә
Җил куып алып китә.
Борчуларым, сагышларым
Суларга агып китә.
Тормыш юлын башлаганда
Һәркемнең бер теләге.
Гаиләгә үтеп кермәсен,
Тормышның вак-төяге.
Күңелемә бәхет-шатлык тула,
Сине кулларыма алганда.
Елмаюың миңа көч, дәрт бирә
Яшәргә бу матур дөньяда.
Күпме кеше гашыйк кебек
Тирә-якка күз салсаң.
Ялгызың да калуың бар
Бу кадәрле сайлансаң.
Исеңдәме яңгыр яуды
Наратлар урманында.
Юк, яумады ул, җырлады ул,
Без икеү турасында.
Күзяшь күле дулкынлана
Күңелем тулган саен.
Ничек итеп коткарыймын
Дулкынга төшкән айны.
Елга буе яр гына ла,
Ярларында тал гына,
Сулары тонык кына,
Тик капмый балык кына.