«Мин юк!» — диям, сугышка!
Тыныч кына сызлып таңнар ата,
Имин көннәр юрап дөньяга!
Яралар да төзәлделәр кебек…
Язлар булып кояш елмая!
Тыныч кына сызлып таңнар ата,
Имин көннәр юрап дөньяга!
Яралар да төзәлделәр кебек…
Язлар булып кояш елмая!
Каен белән бас янәшә,
Сиңа бик тә килешә.
Болында бар чәчәк сиңа
Елмаюын өләшә.
Авылыбызның гүзәле дип
Бөтен халык сөйләшә, Миләүшә.
Каен белән бас янәшә,
Сиңа бик тә килешә, Миләүшә.
Авылыбызның гүзәле дип
Бөтен халык сөйләшә.
Мәхәббәтнең яше булмый
Өлкәннәрнең йөрәкләре
күптән сүрелгән диләр
Яшьлекләре үтеп киткән,
ялкыны сүнгән диләр.
Юк, юк, дидең, кагылма күңелем кылына,
Ничекләр түзим соң, йөрәк бит сагына!
Елмаеп көлүең,
Сөйкемле бу күзең…
Бакчаларда алмагачлар
Чәчәк аткан, күр әле.
Алмагачның чәчкәләрен
Чәчеңә када әле.
Якты өнем дә син, татлы төшем дә син,
Хыялга үрелгән сөю гөлем дә син.
Йолдыздан күзләдем, җирдән дә эзләдем
Җил-яңгырлар юган, таба алмыйм эзләрен.
Мизгелләрне сагынып көтәбез,
Ә гомерләр сизелми үтә.
Йөрәкләрне әрнетеп бетеп,
Кемнәрдер мәңгелеккә китә.
Зур кыяга баскан яшь бөркеттәй,
Ильич тора мәрмәр ташында.
Без-чәчәкләр җыеп китерәбез,
Баш иябез аның каршында.
Казан чите, таңда Казан чите,
Таш стена, ап-ак стена.
Таш стена түгел, истәлекләр
Ишелә күк минем өстемә.
Ак стена, салкын таш стена,
Я ул бер дә дәшми, я — дәшә,
Күрәм узган юлны,
Күрәм Мулланурны
Ленин белән бергә, янәшә,
Миннән башка эри карлар быел,
Миннән башка тама тамчылар.
Юри үртәгәндәй, актарылып,
Ярсып-ярсып ага ташулар.