Яратмыйм сине, җаным
Йөрмә минем артымнан,
Мин синеке булалмам.
Көчләп яратып булмый
Мин башканы яратам.
Йөрмә минем артымнан,
Мин синеке булалмам.
Көчләп яратып булмый
Мин башканы яратам.
Ялкыннан яралган, нур булып таралган, Нидән соң, ник гүзәл хатын-кыз? Аңласаң син аны, аңларсың дөньяны, Үтмәс лә гомерең һич ялгыз. Омтылыйк биеккә, ашыгыйк бәхеткә, Уздырмыйк без бушка гомерне. Уйларда уйланган, җырларда җырланган, Югалтмыйк яулаган кадерне. Гүзәллек, матурлык — ул үзе батырлык, Хөрмәтләп яшикче дусларны. Олыны олылап, кечене кечеләп, Яңгыратыйк бу дәртле җырларны. Хөрмәтләп баш иям, … Читать далее
«Ялынырсын әле!» — димә,
Миңа ачу саклама…
Яратуны өмет итмә,
Минем күңел — башкада!
Сөю газабында янма,
Якын алма җаныңа?!
Җавабымны дөрес аңла,
Җитәр, миңа табынма?!
«Сиңа атап яздым бу көйне» — дип
Миңа матур Бер көй уйнадың.
Яратулы назлы караш белән
Минем йөрәгемне яуладың.
Сиңа булган сөюемнән
Йөри идем тилереп.
Бу дөньяның бар бәхетен
Тик синдә генә күреп.