Һава фаҗигасе (Бала кайгысы)
Зәңгәр күктә тимер кошлар
Җанны телеп нигә оча?
Болытларда югалсыннар,
Кайгыларны яңартмыйча.
Кышкы көндәй кыска гомер.
Сиңа да — бер, миңа да — бер.
Бер гөнаһсыз сабыйларны
Ник үзенә алгандыр гүр?
Зәңгәр күктә тимер кошлар
Җанны телеп нигә оча?
Болытларда югалсыннар,
Кайгыларны яңартмыйча.
Кышкы көндәй кыска гомер.
Сиңа да — бер, миңа да — бер.
Бер гөнаһсыз сабыйларны
Ник үзенә алгандыр гүр?
Әнкәйнең әле яшь чагын,
Чибәр чагын беләм мин.
Шуңа күрә Әнкәйнең мин
Картаюын теләмим!
Күргәнем юк иде илеңне,
Ишеттем бер синең көйөңне.
Ул көй матур иде, моңлы көй.
“Мурмурки надек мурмурки”.
Һаваларда йолдыз, ай, ничәдер?
Ничә санасаң да күчәдер;
Елга ага, елга ага,
Ярлар озатып кала.
Бәхетен эзләп, елганың
Зәңгәр күзләре тала.
Һай, туган җир, газиз җир,
Ата-бабам баккан җир,
Тәүге сулыш алгач та
Бәхет таңым аткан җир!
Йомшак кына җемелдиләр
Йолдызлар җәйге кичтә…
Туган якның зәңгәр күге
Истә, һаман да истә.
Ике кашы арасында
Мәрҗәндәй бер миңе бар.
Өнемдә йөрим төш күреп,
Телемдә гел ярым-яр.
Һай-ли, Гөлҗамал,
Көтүләре бик яман,
Бичәлеккә алам диеп,
Көтәм дә көтәм һаман.
Шик туса кинәт җаныңда әгәр,
Йә килсә сиңа куркыныч хәбәр
Мин йөргән яктан, ерак-ерактан,
Ышана күрмә, — һаман яратам.
Ашыга күрмә, ялгыштан саклан, —
Һаман яратам, һаман яратам!
Йолдызлы аяз күгеңне әгәр
Авыр болытлар каплап китсәләр,
Каршы искән җил капланса тынга,
Нык бул, син генә, тик син җанымда!
Бирешә күрмә сагышка, моңга,
Җанымда тик син, тик син җанымда.