Җырларымда син генә
Бир кулыңны, бергә үтик,
Озын гомер юлларын.
Бер-беребезгә багышлап
Саф мәхәббәт җырларын
Композиторы на букву: Г
Күңел-күбәләк
Тәүге килгән мәхаббәт,
Әйтерсең лә күбәләк.
Бакчадагы гөлгә кунган,
Аткан таңны иркәләп.
Бәхетебез түгәрәк,
Минем күңел — күбәләк.
Сагындырма, кил яныма,
Яшәү рәхәт бергәләп.
Миләүшә (өченче вариант)
Каен белән бас янәшә,
Сиңа бик тә килешә.
Болында бар чәчәк сиңа
Елмаюын өләшә.
Авылыбызның гүзәле дип
Бөтен халык сөйләшә, Миләүшә.
Каен белән бас янәшә,
Сиңа бик тә килешә, Миләүшә.
Авылыбызның гүзәле дип
Бөтен халык сөйләшә.
Әгәр мине шулай яратсаң…
Уянам да йоклый алмый ятам…
Уйлар баса кайчак төннәрен…
Нигә яшим бу фани дөньяда,
Кирәкмәсәм әгәр кемгәдер?!
Үпкәләмәгез язмышка
Кешедән күрмә ялгышны,
Иң элек үзең уйлан.
Ул бит синең ялгышларың,
Буласы, димәк, булган.
Киләчәккә алып барма,
Калсын алар үткәндә.
Ялгышларың гыйбрәт булыр,
Киләчәкне көткәндә.
Яратып карасаң
Әгәр бик-бик теләсәң,
Күктән бәхет яңгырын коярга була ул,
Көзге салкын төннең дә
Бик назлы икәнен тоярга була ул,
Яратып карасаң…
Ялгыз әткәй
Төн уртасы… Авыл изрәп йоклый,
Тик бер тәрәзәдә ут яна.
Таңга хәтле әткәй газаплана,
Ялгызлыктан бәгъре сызлана.
Эшлә син!..
«Гомер узган», — дип уфтанма,
Узмагандыр әле ул.
«Йөрәккәем», — дип сыкранма,
Тузмагандыр әле ул.
Көт мине (икенче вариант)
Нинди хәлдә дисәләр дә,
Йөрәгеңә керсәләр дә,
Кайтмас инде, дисәләр дә,
Бәгыреңне телсәләр дә,
Көт син мине, көт син мине!
Уйларыңны бүлсәләр дә,
Сагыш белән төрсәләр дә,
Ышанма син сүзләренә.
Көт син мине!
Җәйге урман
Җырлап кайтып киләм борма юлдан,
Мең тавышлы көен көйли урман.
Яшел аланнары (акландагы) чиккән (хәтфә) юрган,
Сабый чагым, әллә шунда калган?
