Әгәр мине шулай яратсаң…
Уянам да йоклый алмый ятам…
Уйлар баса кайчак төннәрен…
Нигә яшим бу фани дөньяда,
Кирәкмәсәм әгәр кемгәдер?!
Дамир Гыйсметдин
Ялгыз әткәй
Төн уртасы… Авыл изрәп йоклый,
Тик бер тәрәзәдә ут яна.
Таңга хәтле әткәй газаплана,
Ялгызлыктан бәгъре сызлана.
Эшлә син!..
«Гомер узган», — дип уфтанма,
Узмагандыр әле ул.
«Йөрәккәем», — дип сыкранма,
Тузмагандыр әле ул.
Нәүрүз чибәре
Гасырлардан гасырларга,
офыклардан офыкларга
Оча-оча Нәүрүз кайта
тарихтан оныкларга
Күңелең сынмасын
Тәрәзәңә бер көн бәрде карлы яңгыр…
Кемдер әйтте: «Түз син, язмышың шулайдыр…»
Китте ул ашыгып, китте ул хушлашмый,
Кемгәдер үпкәләп, дөньяны аңламый.
Кыр чәчәкләре юатыр…
Ерак юлга киткән чакта
«Онытма мине!» — дидең.
Дерелдәгән кулың белән
Кыр чәчәкләре бирдең.
Соңгы яфрак (икенче вариант)
Көз җиткәнен күрәм яфраклардан…
Елый-елый җиргә иңәләр.
Моңсу рапсодия… Саргылт әҗәл
Тереклекне шулай җиңәләр.
Соңгы яфрак (беренче вариант)
Җил очыра, аера яфракларны,
Ташлый суга, илтә учакка.
Кеше язмышлары, тормыш көзе
Чагылып китә миңа шул чакта.
Сихри иртәләр
Тагын бер таң атты — дөнья матур,
Сандугачлар сайрый күңелдә…
Гүя, җәннәт ишекләрен ачкан,
Фәрештеләр кунган иңемә.
Күл
Күлнең серен сөйли камышлары,
Көне буе сайрый таллары,
Эссе чакта тәнгә сихәт бирә
Төнбоеклы салкын сулары.
