Эх, Сабантуй, Сабантуй!
Ямьле җәйләр җиткәч,
Кырда эшләр беткәч,
Бар халык җыела мәйданга.
Уйнап, биеп, җырлап,
Гармун моңын тыңлап,
Күңел ача Сабантуйларда.
Ямьле җәйләр җиткәч,
Кырда эшләр беткәч,
Бар халык җыела мәйданга.
Уйнап, биеп, җырлап,
Гармун моңын тыңлап,
Күңел ача Сабантуйларда.
«Гомер узган», — дип уфтанма,
Узмагандыр әле ул.
«Йөрәккәем», — дип сыкранма,
Тузмагандыр әле ул.
Яшьлектә сөйгәннәр,
Сез кайсы илләрдә?!
«Бергенәм минем!..» — дип
Дәшәсез кемнәргә?
Кояш чыгу беләнмени
Җанда болытлар булгач.
Ярың булу беләнмени
Күңелең тулы зар булгач.
Сөйгәнемә читек эзләп,
Урап кайттaым Арчаны.
Рәхим итеп ал пар читек
Аллы-гөлле парчалы.
Алма бирсәң — бир пар алма,
Парлап гомер кичәрбез,
Утларын бергә йотарбыз,
Суын бергә эчәрбез.
Энем йөрергә өйрәнә,
Тотынмыйча йөрергә.
Хәтта йөрергә дә түгел,
Исәбе — йөгерергә.
Нурлар алып нур чишмәләреннән
Сукмакларга сибәр идем мин;
Сукмакларны түгел, бөтен илне
Саф нурларга күмәр идем мин.
Кара бөдрә чәчләремне
Тарасам да — үрәмәдем.
Тауга менеп, ташка басып,
Карасам да — күрмәдем.
Караңгы көннәрдә, йолдызсыз төннәрдә
Тормышым шәме пыскып янганда.
Дуслар кулын суза, кайгы җиңел уза,
Җылы сүзләре дәва җаннарга.