Син белмисең инде мине
Син белмисең инде мине.
Син күрмисең инде мине.
Белергә дә теләмисеңдер.
Күрмәсәң һәм ишетмәсәң,
Тиңсенмәсәң, иш итмәсәң,
Югалыр ул күздән, дисеңдер.
Син башканың бәхете
Йөрәгемне учларыма
Йомарлап түзәм инде.
Уйларымны күзләремнән
Укыйсың — сизәм инде.
Син аңларсың минем йөрәгемне
Таң нурлары уйный кырларымда:
Урман чумган сихри моңнарга.
Син аңларсың минем йөрөгемне,
Әйдә, иркәм, барыйк тыңларга:
Урман чумган сихри моңнарга.
Син атылган йолдызым
Син ачтың минем серемне,
Ачтың тирән моңымны.
Йозакланган хисләремнән
Арындырдың күңелемне.
Син аныкы хәзер
Аның белән култыклашып уздың,
Син аныкы хәзер, аныкы…
Мин елганың хәзер бу ярында
Ә син хәзер теге ярныкы.
Син (икенче вариант)
Сөйкемле син, кадерле син,
Тапкыр син һәм серле син.
Кайчак көләч, кайчак моңсу,
Кайчак уйчан — төрле син.
Син (беренче вариант)
Син, син, син, син минем тормышым,
Аткан ал таңым син,
Син, син, син
Сулаган сулышым,
Яшәгән җаным син.
Сизәм, күрәм, беләм
Бу дөнъяда син булмасаң
Бер минут тормас идем.
Синсез яшәү мәгнәсе дә,
Һич кенә булмас иде.
Сизмисеңме?
Бер ялгызың урамнарда
Моңсуланып йөрисеңме?
Тик берәү дә юлың бүлми,
Яраттыра белмисеңме?
Сиздеңме
Сиздеңме, җил булып, бер дулап, бер тынып,
Иңеңнән кочканым сиздеңме?
Әллә син җилләргә, бирешмәм җилләргә,
Дулар да басылыр дидеңме?
