Әрләмәгез!
Орышмагыз, әрләмәгез,
Булмый инде, туганнар.
Оялчанлык дигән нәрсә
Җанымда бар, канда бар.
Орышмагыз, әрләмәгез,
Булмый инде, туганнар.
Оялчанлык дигән нәрсә
Җанымда бар, канда бар.
Әниемнең уйчан күзләрендә
Күпме моң һәм күпме сагыш бар.
Бар күңелен, йөрөк ялкыннарын
Һәрвакытта миңа багышлар.
Бакчаларга керем — сине эзлим,
Бакчаларда кошлар сайрыйлар.
Урамнарда йөрим — сине күзлим,
Күзләр эзли — таба алмыйлар.
Тулган айга карап
Чәчләреңне тарат,
Моңсу җырлар ләкин җырлама.
Сиңа карыйм да мин —
Күзем ала алмыйм —
Мин моңланмыйм, җаным моңлана.
Ташлыярым, синдә — ярым,
Ташлыярым, синдә — якын дусларым.
Су буйларында йөргәндә
Җырларыма кушармын.
Язгы сулар аккан чагында
Очраштык без Идел ярында.
Сөйләдең син миңа шул вакытта
Мәхәббәт һәм дуслык турында.
Мин күз атып йөргөн бер кыз
Яши безнең күршедә;
Аңа гашыйк булуымны
Белми әле берсе дә…
Таң нурлары уйный кырларымда:
Урман чумган сихри моңнарга.
Син аңларсың минем йөрөгемне,
Әйдә, иркәм, барыйк тыңларга:
Урман чумган сихри моңнарга.
Мендәренә чумып бер кыз елый,
Күз яшьләрен күрә ай гына.
Ерактагы ярын сагына ул —
Аны уйлый, көтә, кайгыра.
Бер күрүдә, тик бер күрешүдә
Сихерләнде кебек йөрәгем.
Нишлим, нихәл итим, гашыйк иттең бит син.
Үзең генә, бугай, белмәдең.