Вәгъдә бирәм, әнием

Әниемнең уйчан күзләрендә
Күпме моң һәм күпме сагыш бар.
Бар күңелен, йөрөк ялкыннарын
Һәрвакытта миңа багышлар.

Ник җырладың, иркәм

Бакчаларга керем — сине эзлим,
Бакчаларда кошлар сайрыйлар.
Урамнарда йөрим — сине күзлим,
Күзләр эзли — таба алмыйлар.

Моңланма (беренче вариант)

Тулган айга карап
Чәчләреңне тарат,
Моңсу җырлар ләкин җырлама.
Сиңа карыйм да мин —
Күзем ала алмыйм —
Мин моңланмыйм, җаным моңлана.

Син аңларсың минем йөрәгемне

Таң нурлары уйный кырларымда:
Урман чумган сихри моңнарга.
Син аңларсың минем йөрөгемне,
Әйдә, иркәм, барыйк тыңларга:
Урман чумган сихри моңнарга.

Гашыйк иттең

Бер күрүдә, тик бер күрешүдә
Сихерләнде кебек йөрәгем.
Нишлим, нихәл итим, гашыйк иттең бит син.
Үзең генә, бугай, белмәдең.