Әлдермеш
Зая елгалары ага,
Зая елгалары ага,
Текә ярларга тулып,
Агар идем шул якларга,
Агар идем шул якларга,
Чишмә моңнары булып.
Зая елгалары ага,
Зая елгалары ага,
Текә ярларга тулып,
Агар идем шул якларга,
Агар идем шул якларга,
Чишмә моңнары булып.
Сөю булып туды кояш,
Сөю булып еллар акты.
Ромашкалар өзмәдек без,
Мин яраттым, ул яратты.
Җанны байтак өзгәләде
Хыянәте дөньяның.
Эй ромашка, күңелемне
Икеләнү телә тагын.
Эгәр йөрәк янмый икән,
Нигә ул андый йөрәк?
Ул йөрәкнең януыннан
Янмавы хәерлерәк.
Күңелемә килеп кердең
Язгы ташкын, күкрәү булып,
Тәүге ләйсән булып явып,
Язгы умырзаялар алып.
Шатлыкларым тугарылып,
Тәгәрмәчләре сынды
Каршылыклар иртә-кичен
Минем юлда шым булды.
«Диңгеземдә — дөньям», — дигән моряк
Хыялланып җирен сагынган,
Акчарлаклар түгел күңелендә,
Җанкаена тургай кагылган.
Кышкы урман аша юлың,
Тирә ягым тып — тыныч.
Тантаналы тынычлыкта,
Арта гына куркыныч.
Күзем төште бер нигә,
Тукта, анда кем тора.
Туңган дөнъя уртасында,
Ялгыз миләш утыра.
Әле яңа гына миңа
Ак такыя үргән идең.
«Сине генә, сине генә
Сөям, бәгърем!» — дигән идең.
Дим ярыннан үрелеп әрем өздем,
Әрем әрем инде, әче — түз.
Күпме назлы сүзләр йөрәгемдә,
Иреннәрдә генә әрем сүз.
Алмагач чәчәген охшатам
Кызларның иң матур чагына.
Салкын җил, кыраулар өшетсә,
Коела чәчәге, коела.