Ап-ак карлар ява
Бөтерелеп, ап-ак карлар ява,
Ап-ак сагыш ява тын гына.
Яңа елның бураннары белән
Каршы алам, чыгып юлыңа…
Бөтерелеп, ап-ак карлар ява,
Ап-ак сагыш ява тын гына.
Яңа елның бураннары белән
Каршы алам, чыгып юлыңа…
Яратам, дип әйтүчеләр куптер,
Җиңел генә, бик тиз ышанма.
Куңелеңнең серле йомгакларын,
Чит-ятларга сөйләп бушанма.
Үкенмимен яшьлегемдә
Өзелеп сөйгәнгә сине.
Сөю шатлыклары биреп,
Канатландырдың мине.
Жил буласым килә,
Талгын гына исеп,
Иркәлисем килә үзеңне.
Нур буласым килә,
Кояш нуры булып,
Балкытасым килә йөзеңне.
Инде үзем күптән ана булдым,
Улларыма бирәм җылымны.
Иңнәремдә, әнкәй, һәрчак тоям,
Синең назлы, йомшак кулыңны.
Юлларыма чыкма — соңладың,
Күңелләрем тулы моңнарым.
Яшьлегемдә калды язларым,
Кабатланмас тәүге таңнарым.
Үкенүләрдән тора үткән еллар,
Ә шулай да килә кайтасы.
Чая яшьлек калган аланнарга,
Яланаяк тагын басасы.
Киттең дә югалдың,
Кайларга юл алдың,
Юксынам шул сине, югалтып.
Өметемне өзмим,
Синнән хәбәр көтәм,
Сагынып кайтырсың дип, бервакыт.
Таңда бүлештем мин
Сөю серләремне,
Талгын гына искән жил белән.
Җилләр сиңа
Ахры җиткергәндер,
Сагышларым кайтты жыр белән.
Куптән инде,
Сине кургәнем юк,
Хәбәреңне хәтта ишетмим.
Тик мин беләм,
Йөрәгемне беләм,
Беркемне дә бутән ишетми.