Сөям, дидең
Җирдә яшәү серләрен мин
Үзгәрүдән эзләдем.
Үзгәрешсез калсын бары
«Сөям» дигән сүзләрең.
Җирдә яшәү серләрен мин
Үзгәрүдән эзләдем.
Үзгәрешсез калсын бары
«Сөям» дигән сүзләрең.
Сөям әле, диңгез күзләреңдә
Миңа каршы давыл булса да.
Сөям әле, сихри тавышларың
Өзгәләнгән җанны буса да.
Иренеңдә синең яз тәме,
Күзләреңдә һаман яз әле.
Синнән башка көннәр ямьсез бит,
Ялгыз диеп миңа яз әле.
Бераз гына вакыт тап әле,
Сөям диеп бер сүз яз әле.
Ялган булса булыр бу сүзең,
Алданырга әзер мин үзем.
Сөям дигән сүзең җитә–
Күтәрергә күкләремә.
Шул сүзеңнән дөрләп китәр
Сөю уты күкрәгемдә.
Сөялдем сөяннәргә
Тирбәлдем имәннәрдә;
Бар шатлыгымны бирәмен
Кадерен белгәннәргә.
Бүген кинәт мин аңладым:
Карашларың ялган икән.
Сиңа булган өметләрем
Төштә күргән сыман икән.
Яраладым йөрәгемне, йөрәгемне,
Яшьләр туды күзләремдә, күзләремдә.
Рәнҗетәсең күңелемне, күңелемне,
Бозлы яңгыр сүзләреңдә.
Яши-яши, түзә-түзә, түзә-түзә,
Көннәр, айлар, еллар үтә.
Күз яшьләрен сөртә-сөртә, сөртә-сөртә,
Арабыздан сөю китә.
Сиңа булган сөюемнән
Йөри идем тилереп.
Бу дөньяның бар бәхетен
Тик синдә генә күреп.
Сиңа булган сөюемнән
Йөри идем тилмереп.
Бу дөнъяның бар бәхетен
Тик синдә генә күреп.
Тик синдә генә күреп.
Яз белән җәй — мәхәббәт айлары,
Ә көз моңеу фасыл — аера.
Гөлләр шиңә, торналар да китә,
Җилкәннәрне җилләр каера.