Үрмәкәем, сине сагынам
Сабый чагым минем искә төшә
Өфе буйларында йөргәндә.
Сабый чагым минем искә төшә
Өфе буйларында йөргәндә.
Уйчан карлар ява, ява,
Җирләрне күмә икән.
Урманнардан, болыннардан
Эзеңне эзлим, иркәм.
Җирдә яшәү серләрен мин
Үзгәрүдән эзләдем.
Үзгәрешсез калсын бары
«Сөям» дигән сүзләрең.
Күзләремә бакты ярым: —
Яр, — диде, —
Сиңа гына әйтер сүзем
Бар, — диде.
Иреннәрең синең, ярым,
Бал, — диде. (Хе)
Хәтеремнән һич китмисең,
Яр! — диде.
Күңелемдә хис учактай
Яр! — диде.
Инде нишлим синсез җирдә,
Яр! — диде. (Хе)
Аем минем син, кояшым,
Яр! — диде.
Айлы кич килде
Идел ярына.
Дөнья күмелде
Ай нурларына
Йолдыз артыннан
Йолдыз кабына/
Ә мин ашыгам
Кызлар янына.
Килмә дә син, йөрмә дә син,
Кермә дә тормышыма.
Исемем белән янып яшим,
Һәм ризамын шуңа да.
Күзем төште сылу-чибөргө
Менә кайгы — инде нишләргә?!
Айлы кичләрен дә,
Ямьле көннәрен дө
Сине уйлыйм, Гүзөл-Гүзөлем.