Күңел кошым
Ятим булыр иде талы
Сандугачлар булмаса.
Нигә кирәк яратулар
Чын күңелдән булмаса.
Күтәреп йөртимме әллә
Синең өчен утларга да,
Суларга керәм, дисең.
Кирәк икән, йөрәгемне
Урталай буләм, дисең.
Синең өчен утларга да,
Суларга керәм, дисең.
Кирәк икән, йөрәгемне
Урталай буләм, дисең.
Суларга төшә күрмә,
Утларга керә күрмә,
Миңа кадерле йөрәкне
Урталай бүлә күрмә.
Күрәсем килгән иде (Сөясем килгән иде)
Минем сине, минем сине
Күрәсем килгән иде.
«Хәлең ничек, хәлең ничек?» —
Диясем килгән иде.
Күрше кызы
Күршедә яшисең,
Эндәшәм дәшмисең,
Күреп кенә калам синең көлүеңне.
Син генә уемда,
Сер генә син миңа,
Бер күз сирпеп җилкетәсең күңелемне.
Күрәсеңме, күргәнеңне күрәм,
Минем уйлар синең уйда әле.
Яратмаган булып яраттырып
Әйдә, кылан, әйдә, уйна әле!
Күрми китмә
Әгәр килсәң, мине күрми китмә.
Син юлыксаң бикле ишеккә,
«Көтми икән…» дигән күңелеңнең
Шикле уен берүк ишетмә.
Күрешүләр көтәм
Таңда бүлештем мин
Сөю серләремне.
Талгын гына искән җил белән.
Җилләр сиңа, ахры,
Җиткергәндер, ахры
Сагышларым кайтты җыр белән.
Күрешербез (икенче вариант)
Күңелемнең түрләрендә
Туган иң матур хисләр
Әйтелмәде әле сиңа —
Табалмыйм кирәк сүзләр.
Күпме көттек бу мизгелне
Көзге салкыннарда адашырлык
Язгы назлар барын сиздеңме?
Ятлар түгел, үзебездә белми
Күпме көттек, көттек бу мизгелне.
Күпме күзләр күреп онытылган
Күпме күзләр күреп онытылган,
Күпме йөзләр чыккан исемнән;
Күпме сүзләр киткән хәтеремнән?! —
Ә син һаман, һаман исемдә.
Күл буенда
Күзгә төшкән, күзгә төшкән
Йокы сымак, йокы сымык
Күлгә ак томаннар ятты.
Җил искән иде, җил искән иде.
Күл җай гына, күл җай гына
Камыш керфекләрен какты.
