Күңелемнең иләс-миләс чагы
Күңелемнең иләс-миләс чагы —
Әллә нигә килә көләсем.
Йөгән белмәс хыял тулпарында
Туктамичә килә җиләсем.
Күңелемнең иләс-миләс чагы —
Әллә нигә килә көләсем.
Йөгән белмәс хыял тулпарында
Туктамичә килә җиләсем.
Безнең ара йолдыз кебек бик ерак,
Синнән хәтта сәламләр дә бик сирәк.
Кояш бата да кич була,
Күңелем шатлык белән тула,
Нурлар уйный тирә-ягымда.
Кош оча, йолдызлар атыла,
Елгалар ярыннан ташына…
Шуларны күрәм дә, күңелем
Еракка, еракка ашкына.
Саф сөюем уянганда,
Чәчәк аткан чак иде.
Язын искән таң җилендәй,
Тойгыларым саф иде.
Яшь гомер узар да китәр,
Сизелми кала еллар.
Очраштыра, курештерә,
Чакырып тора юллар
Без йөргән аланнар еракта
Күмелә, күмелә, күмелә…
Сөйләмә, кирәкми, барсы да
Күңелдә, күңелдә, күңелдә.
Күңелгә син бик кирәк —
Кояшым юк синсез күгемдә.
Сызланам, уйланам, моңланам,
Әгәр килмәсәң бер көнендә.
Ага сулар, ага тора
Үтә тора гомерләр.
Яшьлек кенә мәңге яши
Яшьлектә бит күңелләр.
Сине генә сагынудан
Чишмә чылтырый,
Талпынышып һәр иртәдә
Кошлар җыр җырлый.