Юл җыры
Паровоз чакыра тагын
Ерак җирләргә,
Өйдә яту эшмени ул
Бездәй ирләргә!
Паровоз чакыра тагын
Ерак җирләргә,
Өйдә яту эшмени ул
Бездәй ирләргә!
Мөхәммәтҗан унган кеше,
Гөрләп кенә бара эше.
Кай ара акча җыйган бит,
Кай ара акча җыйган бит,
Дача салдырып куйган бит —
Шалт, Мөхәммәтҗан!
Кояш бөтен кешегә дә
Бертигез көлеп карый,
Көлү бит ул, гөнаһ түгел,
Начальникка да ярый.
Бакчаларга тулган шомырт исе
Тәрәзәдән кергән өйләргә.
Исереп бер шомырт исләреннән,
Исереп бер яшьлек хисләреннән,
Җырлыйк әле шушы көйләргә…
Тамчылар тамар чаклар,
Ташулар агар чаклар;
Бергә булган вакытларны
Сәгатьләп санар чаклар.
Кар сулары бетте.
Ярсулары үтте,
Ташлар тәгәрәми ташкында:
Минем генә йөрәк,
Сагынудан йөдәп,
Бәйгедәге аттай ашкына
Шомырт тагын чәчәк койды,
Сиңа дип өзалмадым,
Ак чәчәкләр очкан чакта
Сагынуга түзалмадым…
Шул чәчәкләргә кушылып
Очар идем жилләрдә,
Табышмыйча калмас идек,
Йөрсәк дә кай илләрдә…
Туйдырды пыскып яшәүләр,
Янып-көясем килә.
Янып-көясем килә лә,
«Бәгърем» диясем килә.
Диңгезнең дә була төрле чагы.
Бер давыллап ала, бер тына,
Раушаниям, бәгырем,
Бер давыллап ала, бер тына,
Күңелләрем сиңа омтыла,
Күңелләрем сиңа омтыла.
Оныт мәшәкатьләреңне,
Оныт инде беразга,
Сыйпап-сыйпап чәчләремне,
Бер иркәлә, бер назла.