Син теләсәң…
Син теләсәң, таң чыклары булып
Алларыңа тамар идем мин.
Яннарыңа җылы җилдәй исеп,
Ефәк чәчең тарар идем мин.
Син сөярсең, ә мин — юк инде
Сиңа ярты җаным ярып бирәм,
Бөтенләен бирсәм — үләрмен.
«Юләр лә бу!» диеп аптырама,
Сине яратканга юләрмен.
Син сөюдән чибәр
Бәхет ачкычларын таптыңмы,
Әллә оҗмах кошы тоттыңмы?
Я булмаса әкият егете
Юлларыңа үзе чыктымы?
Син сөеп карасаң (икенче вариант)
Май тугач сайрый бер сандугач,
Моңлана күңеле тулгач.
Мин көтәм моң арасында,
Син дә кил күңел язына.
Син кил күңел язына,
Көтәм моң арасында.
Син сөеп карасаң (беренче вариант)
Сандугач тирәктә
Моң сибә йөрәккә.
Кил, бәгърем, син дә кил тыңларга.
Тыңлыйк без бергәләп,
Дөньялар түгәрәк,
Син барда янымда, син барда.
Син миңа язмагач
Сары сандугачым
Өзлеп сайрыйсың нигә?
Синең иреннәрең
Насыйп иткән соң кемгә?
Син минем өчен туган
Яшьлегебез үтеп бара —
Балдак алышкан чаклар.
Синең балдак, минем балдак
Мәхәббәтебез саклар.
Син минем сафлыгым
Таң атса кош сайрый,
Ул кояшны сагынган.
Җыр җырлап шул коштай
Кил син яшьлек языннан.
Син минем мәңге сөярем
Син — күңелем талларына
кунаклаган былбылым;
җан тартканым,
ямь тапканым,
тик минеке булгырым!
Син минем иң соңгы сөюем
Ни генә булса да арада,
Син минем ин соңгы сөюем,
Син минем ин соңгы мәхаббәт,
Иң соңгы януым, көюем…
