Онытырга сине көчем юк…
Кайдан килгән сиңа,
Кайдан килгән
Бу чаклы да яман саранлык?
Җанкаемны фида кылганда да,
Йөрәгеңне яулар, йөрәгеңне яулар,
Йөрәгеңне яулар чарам юк.
Кайдан килгән сиңа,
Кайдан килгән
Бу чаклы да яман саранлык?
Җанкаемны фида кылганда да,
Йөрәгеңне яулар, йөрәгеңне яулар,
Йөрәгеңне яулар чарам юк.
Язмышым күгендә балкыган көнеңдә
Көтмәстән кабынган нур булып,
Гомерлек гашыйгың итәргә бик җитте
Бер минут, бары тик бер минут.
Кайгылар да баса алмас иде
Йөрәгемдә ташкан шатлыкны,
Өч егет, өч егет,
Өч егет йөри артымнан,
Уләм дип, сөям дип,
Алам дигән дәрт белән:
Бересе — япь-яшь,
Бересе — тәпәш,
Бересе — япь-яшь,
Бересе — тәпәш,
Бересе — пеләш, әйгенәм!
Күптән инде әйтер хисләрем бар
Кем яулавын күңел түремне.
Айга бары ачам йөрәгемне,
Ай тапшырсын сиңа серемне.
Ялгыз идем, таптым сине,
Үзем дә сизми калдым.
Даръялардан тартып алып,
Үтларга илтеп салдым.
Язлар җиткәч, кайтырмын
Кошлар кебек (булып) талпынып;
Басылмасмы йөрәгемдә
Сагыш ялкыны?
Сагынсаң, саргайсаң,
Хәбәр сал җилләргә.
Мин килеп җитәрмен
Син көткән җирләргә.
Синнән башка кем нур бирсен
Бәхетем шәмнәренә?
Күңелләрем һич тартылмый
Дөнъяның ямьнәренә,
Дөнъяның ямьнәренә.
Яннарыңа очып барыр идем,
Кош юлыннан зәңгәр күк буйлап.
Сарыларга сабышырмын,
Сарыларга сабышырмын,
Синең хакта шулай күп уйлап.