Син эзләмә мине
Син эзләмә мине шаулы урамнардан,
Мин килеп чыгармын көзге томаннардан.
Син эзләмә мине күзләп язлар ягын,
Мин табигатьнең кышка атлаган чагы.
Син эзләмә мине шаулы урамнардан,
Мин килеп чыгармын көзге томаннардан.
Син эзләмә мине күзләп язлар ягын,
Мин табигатьнең кышка атлаган чагы.
Син утырткан шомырт
Чәчәк атты быел,
Ак яулыклар салып иңенә.
Чәчәкләрне өзмимен,
Тик назлап мин ислимен,
Юк назларга бергә, син генә.
Таңда сүнсә кич кабына
Күк йөзеңдә йолдызлар.
Йолдыз янар минем йөрәк
Гел сине сагынып сызлар.
Татлыларның иң татлысы —
Син тыелган җимешем.
Үрелсәм дә буем җитмәс,
Ах, бигрәк биексең.
Аңламас мине башкалар,
Хисләремне сөйләсәм.
Сокланам тик читтән генә
Син теләсәң, таң чыклары булып
Алларыңа тамар идем мин.
Яннарыңа җылы җилдәй исеп,
Ефәк чәчең тарар идем мин.
Сиңа ярты җаным ярып бирәм,
Бөтенләен бирсәм — үләрмен.
«Юләр лә бу!» диеп аптырама,
Сине яратканга юләрмен.
Бәхет ачкычларын таптыңмы,
Әллә оҗмах кошы тоттыңмы?
Я булмаса әкият егете
Юлларыңа үзе чыктымы?
Май тугач сайрый бер сандугач,
Моңлана күңеле тулгач.
Мин көтәм моң арасында,
Син дә кил күңел язына.
Син кил күңел язына,
Көтәм моң арасында.
Сандугач тирәктә
Моң сибә йөрәккә.
Кил, бәгърем, син дә кил тыңларга.
Тыңлыйк без бергәләп,
Дөньялар түгәрәк,
Син барда янымда, син барда.
Сары сандугачым
Өзлеп сайрыйсың нигә?
Синең иреннәрең
Насыйп иткән соң кемгә?