Син — башканың бәхете
Йөрәгемне учларыма
Йомарлап түзәм инде.
Уйларымны күзләремнән
Укыйсың, сизәм инде.
Йөрәгемне учларыма
Йомарлап түзәм инде.
Уйларымны күзләремнән
Укыйсың, сизәм инде.
Син һаман да унсигездә кебек,
Син һаман да шулай сөйкемле,
Чәчләреңне тик шаярып кына
Акка буягансың шикелле.
Син үлгәнче мине сагынырсың,
Күз алдыңнан китмәм гомергә.
Минем сөю якты хәтер булып,
Синең белән йөрер гел бергә.
Онытырга күмпе теләсәм дә,
Йөрәгемнән һаман китмисең.
Гомер елгам ага салмак гына,
Тик син генә җанга җитмисең.
— Сөймисеңдер, юктыр, чынлап сөйсәң,
Бүләк итәр идең бер чәчәк… —
Бүләк итәр идем, әгәр тапсам
Синнән гүзәлерәк гөлчәчәк.
Китмәдең ялгыз калдырып.
Вәгъдәләр биреп киттең.
Яшәве йөрәк яндырып
Шуңа да бигрәк читен.
Күзләреңдә диңгез төсен күрәм,
Чәчләреңә көмеш сибелгән.
Син яратсаң, бүген ярат мине,
Безгә гомер бик аз бирелгән.
Сандугачны тынлый алмыйм,
Күңелләрем тулганга.
Миндә бер сандугач идем
Син янымда булганда.
Очраштык без таң атканда,
Ямьле Идел буенда.
Бер-беребезгә вәгъдә бирдек
Мәңге бергә булырга.
Ялгыз гына бер төнем иде,
Җылы яңгыр иде урамда.
Күңелләрем тулы көй иде,
Бар дөнъям түгел урынында.