Үкенергә хәзер, җаным, соң!
Һәр сулышны «син» дип алганда,
Синең өчен көеп янганда,—
Хыянәтең кисте барысын,
Үкенергә хәзер, җаным, соң!
Һәр сулышны «син» дип алганда,
Синең өчен көеп янганда,—
Хыянәтең кисте барысын,
Үкенергә хәзер, җаным, соң!
Мишә буе ямьле, Питрәч ягы —
Кочагыңда эреп югалам.
Тигез сукмакларга басып йөрим —
Синең эзләреңне саклаган.
Караңгылык басты дисәң,
Кинәт күгемне.
Нур булып килеп кергән,
Ул син түгелме?
Язлар белән бергә,
Керсез мәхәббәтем,
Ялындырмый гына кил инде.
Хисләр ташый ярдан,
Мөлдерәмә күңел,
Йөрәк көтә сине, бел инде.
Татлыларның иң татлысы —
Син тыелган җимешем.
Үрелсәм дә буем җитмәс,
Ах, бигрәк биексең.
Аңламас мине башкалар,
Хисләремне сөйләсәм.
Сокланам тик читтән генә
Назлы карашларың беләм,
Зинһар, сөеп карама.
Бара алмыйм яннарыңа —
Упкын бар бит арада.
Беләм гомер йомгагымның
Яртысы сүтелгәне,
Җырларымның җырланганы,
Юлларның үтелгәне.