Син минем өчен туган
Яшьлегебез үтеп бара —
Балдак алышкан чаклар.
Синең балдак, минем балдак
Мәхәббәтебез саклар.
Яшьлегебез үтеп бара —
Балдак алышкан чаклар.
Синең балдак, минем балдак
Мәхәббәтебез саклар.
Таң атса кош сайрый,
Ул кояшны сагынган.
Җыр җырлап шул коштай
Кил син яшьлек языннан.
Син — күңелем талларына
кунаклаган былбылым;
җан тартканым,
ямь тапканым,
тик минеке булгырым!
Ни генә булса да арада,
Син минем ин соңгы сөюем,
Син минем ин соңгы мәхаббәт,
Иң соңгы януым, көюем…
Тормышыңны үзгәргә теләп
Очрадыңмы барган юлымда.
Чынлап сина гашыйк булдыммы?
Һәрвакытта тик син уемда.
Гашыйк иттең үзең,
Җитте назлы сүзең.
Көнем белән төнем буталды,
Әллә нәрсә булды.
Күңел моңга тулды,
Йөрәгемне тоташ ут алды.
Иртәләгәнсең син,
Соңлаганмын мин дә.
Акланырга сәбәп барсыман,
Сагыш җанны кыйный.
Ике йөрәк дулый,
Бәргәләнә, урын тарсыман.
Сандугачлар китте, көзләр җитте,
Шомырт койды үзенең яфрагын.
Сине көттем (көтәм) зарыгып, сагынып көттем (көтәм),
Тик син генә, бәгърем, кайтмадың (Син һаманда, бәгърем, кайтмадың).
Эндәшмисең, ник дәшмисең,
Килмиме сер бирәсең?!
Сер бирсәң дә, бирмәсәң дә
Син минеке генәсең.
Телмә лә бәгъерне, җанымны,
Моң сагыш утында яндырма.
Өзелгән чәчәктәй, чәчәктәй сулырмын,
Син мине ятларга калдырма!
Синсез килгән шатлыкларым
Шатлык булмаган икән.
Куанычларым булса да,
Дөнъя шатлыкка тулса да,
Күңелем тулмаган икән.