Ак дулкыннар
Ах, дулкыннар,
Ак дулкыннар…
Уйный җилләр чыгуга.
Әй, кара күз, күңелем төште
Син сөйкемле сылуга.
Ах, дулкыннар,
Ак дулкыннар…
Уйный җилләр чыгуга.
Әй, кара күз, күңелем төште
Син сөйкемле сылуга.
«Башка берәү булгач уйларымда,
Бөтенләйгә кит син!» — диямен.
«Ак бәхетләр теләп, юлларына
Ап-ак ромашкалар сибәрмен.
«Ә ул кайда?!» — дигән дусларыма:
«Яратмый ул мине!» — диярмен.
Яшьлекнең язында очраштык, таныштык,
Табыштык — аккоштай тиң ярлар.
Син утка, мин суга әйләнеп хушлаштык,
Аерды яшенле яңгырлар.
Бир кулыңны, әйдә айга меник,
Күрәсеңме, айдан юл төшкән.
Без барасы якты айлы юлда
Гөлләр кебек йолдызлар үскән.
Айлы төндә йоклый алмый ятам,
Утырам уйга торып.
Ник карадың күзләремә,
Йөрәгемне яндырып?
Җәйге төн, якты төн,
Күктә ай елмая.
Шул айның шәүләсе
Тирбәлә елгада.
Айлы кичне яратам мин,
Кошлар сайрап торганда.
Ай тулганда, җил тынганда,
Син янымда булганда.
Җир йөзе күмелә нурга,
Җырлыйсы килә шунда.
Айның якты нуры төшә
Колхозым кырларына.
Исемнәреңне кушамын
Сагыну җырларыма.
Калырга туры килсә дә
Сине бер генә күреп.
Төшләрдә күреп уянам,
Сагынуларга уралам,
Дәшәм, Айдарым, диеп.
Синсез, нурсыз көнем,
Ай — йолдызсыз көнем,
Сөю — назлар көтеп үтә гомерем.