Әти, көтмим сине күптән
Бер ялгызы бала үстерүе
Җиңел булмаган шул, булмаган.
Ничек кенә түзгән әнием, диеп
Мин әле дә, әле дә уйланам.
Бер ялгызы бала үстерүе
Җиңел булмаган шул, булмаган.
Ничек кенә түзгән әнием, диеп
Мин әле дә, әле дә уйланам.
Көзге урманнарга кергән идем,
Тик баланнар җыеп төшәргә.
Килеп чыгып таныш аланыма,
Уйларымда кайттым үткәнгә.
Күпме яшереп була инде
Сиңа булган хисләрне?
Сине сагынып, моңсуланып,
Үткәргән бу кичләрне.
Җир өстенә энҗе карлар ява,
Күңелләрем хискә уралган.
Мәхаббәттән шашып икәү генә,
Йөри идек шулай урамнан.
Төшләремә энҗе карлар керә,
Безнең эздән сукмак салынган.
Тал кызларын хәтта көнләштереп,
Үтә идек чишмә ярыннан.
Дөрләп яна ялгыз учак,
Очкыннары җилгә оча,
Куркып җиргә төшәргә.
Мин дә учак булыр идем,
Бик тиз янып сүнәр идем дә,
Килми көчемнән
Айлы төндә йоклый алмый ятам,
Утырам уйга торып.
Ник карадың күзләремә,
Йөрәгемне яндырып?
Бәйрәмнәрдә, шатлык төяп, хатлар килә,
Бүлмәләргә кочак-кочак чәчәк керә.
Һәм очрашып безнең белән кара-каршы,
Кызлар көлә, кызлар көлә, кызлар көлә.
Төне буе яңгыр явып чыкты,
Кулым нечкә яңгыр суыннан.
Шыбыр-шыбыр нидер жырлады күк,
Аерырга теләп уемнан.
Башларымда минем төрле уйлар,
Йомгак ясыйм үткән елларга.
Барысын-барысын ташлап алга таба
Кузгалырмын кебек юлларга.
Яшьлегемә кайтып киләм,
Хисләрдән җырлар уреп.
Су буенда — ялгыз талым,
Шатланыр инде куреп.