Гомерлеккә, ахыргача
Көтмәгәңдә иртә таңда назлап,
Тынган күңелемне уяттың.
Йөрәгемә дәртле ялкын өстәп,
Учагына сүнмәс ут яктың.
Гомерлеккә булсын
Чын мәхәббәт юк димә син.
Ничек инде булмасын.
Сүндерергә ашыкма син
Күңелеңнең кояшын.
Гомерем буе сине көттем
Гомерем буе сине сагнып көттем,
Ташкын сулар кебек ашкынып.
Мәхәббәтем сиңа шулай көчле —
Сүнгән учак китәр кабынып.
Гомергә
Ямь сибелә,
Нур төшсә энҗегә.
Син булганга
Туганмын дөньяга!
Гомер җитмәде (Нидер җитмәде)
Икебез икегә, икегә бүленгән,
Калганбыз язмышның ике ярында.
Исеңә төшермен, ничекләр тузәрсең,
Шул кадәр өзелеп сагынган чакта!
Гомер юлы (икенче вариант)
Бу дөньяга һәркем
Парын эзләп килә,
Җаннарына якын иткәнен.
Уйлар бергә, хисләр уртак булып,
Кеше тели гомер уткәнен.
Гомер буе көткән бәхетем
Күзләремне ачарга да куркам,
Уянырмын сыман бу төштән.
Яңа гына сине тапкан идем,
Әйтерсең лә беләм бик күптән.
Гитара
Егет:
Бөдрә чәчең тараладыр,
Таратып караган юк.
Нинди була ул мәхәббәт —
Яратып караган юк.
Гел генә
Ак пароход йөзеп килә
Агыйдел буйлап кына.
Гомеркәем үтәр инде
Гел сине уйлап кына.
Гашыйклар — дөньяның терәге
Син — минем ал таңым, эзләгән язмышым,
Кердең бит күңелгә, китмәскә гомергә.
Хыялда яшәгән, яшендәй яшьнәгән
Ут булып балкыдың йөрәгем түрендә!
