Аргаяш күлләре
Зәңгәр күлләр безнең якта
Ал кояшка тартыла.
Кыр казлары безгә кайта
Шул таңнарның артыннан.
Зәңгәр күлләр безнең якта
Ал кояшка тартыла.
Кыр казлары безгә кайта
Шул таңнарның артыннан.
Ап-ак алтын җырларымны
Җырламыймын данлык өчен.
Җырлыймын тик илем өчен,
Үз туган(дай) халкым өчен.
Саф көмештәй җырларымны
Җырламыймын алтын өчен.
Җырлыймын тик саф көмештәй
Саф йөрәкле халкым өчен.
Яшьлек үтте ярсу давыл сымак
Калды анда, безнең язмышларда.
Тик аларга карап, сүнә күрмә,
Сагышланма күңел, сагышланма.
Авылымда ак томан,
Томаннары таралыр.
Туып үскән якка кайтсам
Күңелдә җыр (моң) яралыр.
Сагынам да кайтам, туган ягым,
Күңел моңсулана киткәндә.
Әллә хушлашканда шулай авыр,
Әллә очрашуны көткәндә,
Күңел моңсулана киткәндә.
Син һаман да унсигездә кебек,
Син һаман да шулай сөйкемле,
Чәчләреңне тик шаярып кына
Акка буягансың шикелле.
Нинди хәл бу?
Чишмә җырласа да,
Шаулап ага тигез камышым.
Ишетелә кебек тавышың
Сулкылдатып йөрәк,
Сулкылдатып йөрәк сагышын.
Ташу елга булып таш син,
Таң кояшы булып дөрлә,
Тынгы белмә, мәхәббәтем,
Тынгы бирмә, тынгы бирмә.
Ап-ак карлар ява, карлар ява,
Җирдә кышны сагынып көтә микән?
Сагынып та көтәр кешең булса,
Бу гомерләр матур үтә икән.
Бар дөнья ак кына,
Күңелләр шат кына,
Коела, коела ап-ак кар;
Ак уйнак буранда
Без икәү урамда —
Бу ак төн гомерлек бер ядкарь.