Җырчы камышларым
Зәңгәр күлнең яшел камышлары,
Сезнең янга килдем тагын мин.
Сез — минем иң якын сердәшләрем,
Җырчылары яшьлек таңымның.
Зәңгәр күлнең яшел камышлары,
Сезнең янга килдем тагын мин.
Сез — минем иң якын сердәшләрем,
Җырчылары яшьлек таңымның.
Әллә кыш бетеп бара, тәрәзне ачып кара,
Кошлар сайраулары бүген моңлырак төсле.
Сыерчыклар кайтканнар, бердә карамаганнар,
Күрәсен сыерчыкларның сагышы көчле.
Күл өстендә ялгыз аккош йөзә,
Нигә ялгыз, нигә пары юк?
Парсызларның күңелләре моңлы,
Парлыларның гына зары юк.
Яңгыр, яңгыр, җылы яңгыр, чәчләр чылата,
Каеннарны чыклар белән, август елата.
Җәй безнең белән хушлаша,
Күңелем минем адаша,
Көзге яңгыр сагышлар ата.
Сизелми дә калды җәй узганы,
Күңелләрдә хәзер көз җыры.
Түтәлләрдә гөлләр моңаешкан,
Җиргә ява яфрак яңгыры.
Әллә инде картаясың, әнкәй,
Җыерчыклар арткан йөзеңдә.
Күкрәгеңә тулган моңнарданмы,
Сагышланып калган күзең дә.
Җирдә гүзәл калалар күп
Синең кебек юк бүтән.
Шуңа сине йөрәгемдә
Кояш итеп йөретәм.
Ник очрадык миңа тормышымның
Зур юлында сердәш булмагач,
Күзләремә карап «сөям!» дидең,
Үзен башкаларны уйлагач?
Минем әнкәй гөл ярата, иде,
Матур иде аның күңеле.
Тормыш тәрәзләрен бизәп торды,
Күңел нуры булып, һәр гөле.
Минем әткәй көн дә эшкә китә,
Арып кайта аннан кичләрен.
Елмаюы итеп алып кайта
Шәфәкъләрнең алсу төсләрен.