Язгы урман
Агачлар яфрак ярганда,
Мең — мең кошлар сайраганда,
Мин тәү күрдем сине.
Әйтерсең, яз шул чагында,
Бүләк итеп кочагында,
Сине алып килде.
Агачлар яфрак ярганда,
Мең — мең кошлар сайраганда,
Мин тәү күрдем сине.
Әйтерсең, яз шул чагында,
Бүләк итеп кочагында,
Сине алып килде.
Әйтмәде сүзләрең, әйттеләр күзләрең
Беренче хисләрең дөрләвен.
Сереңне әйтмәдең, әйтмәдең сереңне,
Язгы су гөрләде, гөрләде язгы су.
Язлар белән син килерсең төсле,
Мин язларга шундый ышанам.
Язлар җитсә, ташый мәхәббәтем,
Язлар җитсә, ташый мәхәббәтем,
Минем күңел язга охшаган.
Янган йөрәк, ярсу күңел
Ашкына язга.
Язлар килә җиргә бик азга.
Кояш төсле син дә мине
Иркәлә, назла.
Сөю назы була тик язда.
Бар тирә-як — гел яшеллек,
Нурланып кояш көлә.
Син, кадерлем, колач җәеп
Киләсең икән миңа!
Син елмаеп бер карасаң,
Көз әйләнә ямьле язга.
Сине күрсәм, дөнъя тула,
Яктылыкка, моңга, назга.
Томанлы көн сыман күз карашың,
Үпкәләвең юкка түгелме?
Йә, елмайчы, бәгырем, язгы гөлем
Әрнүләрең басып күңелнең.
Күңел күзем никтер сине күрми үтте
Яз гөлләре чәчәк атканда.
Йөрәгемдә мәңге төзәлмәслек яра,
Моңсуланам таңнар атканда.
Елмаешып бии йолдызлар,
Бигрәк ямьле инде бу язлар —
Бу мизгелдә әйтер сүзем бар.
Дөньяларның сихри кылларыннан
Ике йөрәк бергә бәйләнә.
Шуннан сихри көйләр дулкынында
Дөнья ожмахларга әйләнә.