Яра салмагыз йөрәкләргә
Бу тормышлар бигрәк катлаулы шул,
Үпкәләүләр була, дуслашу.
Якыннарның хәтерен калдырсак та,
Күңелләргә була ямансу.
Бу тормышлар бигрәк катлаулы шул,
Үпкәләүләр була, дуслашу.
Якыннарның хәтерен калдырсак та,
Күңелләргә була ямансу.
Туган көнең синең бүген, әби,
Җыелыштык тагын яныңа.
Еллар төсен алган күзләреңдә
Бар дөньяның гаме чагыла.
Күңелләргә шатлык өстәп
Туган көн килә.
Олы бәйрәм куанычы
Тула һәр өйгә.
Тормыш ямен сөйгән саф күңелең
Көч-дәрт бирә сиңа яшәргә.
Язмыш сынауларын узган чакта
Булсаң иде гел янәшәдә.
Авылыбызга беркөн килдең дә син
Сөю уты миндә уяттың.
Сагыну газаплары китердең дә,
Никтер тагын китеп югалдың.
Җырласам да, һич басылмый
Йөрәгем сагышлары.
Төшләремә керә һаман
Айбашым тавышлары.
Яз җилләре инде капка какты,
Кошлар да бит кайта ашкынып.
Шул кошкайлар кебек, туган авылым,
Кайтам мин дә сине сагынып.
Синең назлы күз карашың,
Ярымайдай кыйгач кашың
Мәңге яши минем күңелдә.
Чишмә кебек саф тавышың,
Әйтерсең лә язгы ташкын,
Ургып керде йөрәк түренә.
Күңел күзем никтер сине күрми үтте
Яз гөлләре чәчәк атканда.
Йөрәгемдә мәңге төзәлмәслек яра,
Моңсуланам таңнар атканда.
Көтмәгәндә килгән сөю безне
Кавыштырды яшьлек таңында.
Назлар тулы күз карашың
Шифа була моңлы җаныма.