Язмыш бураны
Йәрәгемә тыңгы тапмый,
Йөрим мин бураннарда.
Хисләремне, туктаталмый,
Җилләрдә, бураннарда.
Йәрәгемә тыңгы тапмый,
Йөрим мин бураннарда.
Хисләремне, туктаталмый,
Җилләрдә, бураннарда.
Язгы ташкын ярларына кайткан,
Сары сагыш кергән урманга.
Күңелләрдә ташкын, йөрәктә дәрт,
Син булганга, сөю булганга.
Гомер урамында — җәй уртасы,
Җимешләргә инде тәм кергән…
Ә без икәү, шук балалар сыман,
Яз ягына качтык тәкъдирдән.
Кулларыма башын куйгач,
Нигә көрсендең икән,
Мин түгелме гомер буе
Сине сагынып көткән?
Күпме яшереп була инде
Сиңа булган хисләрне?
Сине сагынып, моңсуланып,
Үткәргән бу кичләрне.
Ишек алкайлары алма агач,
Кисеп алдым алма булмагач.
Алдым да гына каләм, яздым сәлам,
Йөрәккәемә чыдый алмагач.
Язлар килә, язлар,
Кайта киек казлар,
Су буйлары ямьгә күмелә.
Ә син, иркәм, нигә
Кайтмыйсың бирегә,
Язлар китермисең күңелгә?
Нурлар чәчкән йолдызларым,
Челтәр булып күкне ялмаган.
Эзлимен сине, язгы чәчкәм,
Ак томаннар сине каплаган.
Күңелләрнең кышкы салкыннарын
Эретерлек ямьле яз килде.
Яшьлегемнең борма юлларында
Көтмәгәндә таптым мин сине.
Сагыш сары димә,
Гомер буе янып көймә.
Кабат уйный нурлар,
Ага (кайный) ташкын сулар.