Яз җилләре
Күрми генә язны яши идем,
Ниләр булды икән. Белмим мин…
Җир йөзенә шашып яз килгәндә
Эллә нигә сине уйлыйм мин.
Күрми генә язны яши идем,
Ниләр булды икән. Белмим мин…
Җир йөзенә шашып яз килгәндә
Эллә нигә сине уйлыйм мин.
Безнең урамда бәйрәм, күңелләрдә дә бәйрәм,
Тәүге чәчәкләрне тотып мин сиңа барам.
Куйчы әле дә әрләшмик, яшик татуда,
Без беләбез hәр кемгә дә кирәк сөю ярату.
Кемгә әзерәк кирәк, кемгә күберәк,
Ләкин матурым, бәгърем син бит яшерәк.
Ишетәм йөрәгең шәберәк тибә,
Чөнки безгә яз килә.
Аерылышыр минутлар җитә,
Сөю газабы йөрәкне өтә.
Айлар узармы, узармы еллар
Күңелем сине, гел сине уйлар.
Яз да була, көз дә була,
Су өсләре боз була.
Ике егет бергә килсә,
Сөйләшкәне кыз була.
Карыймын да тулган айга,
Сагышымнан ул саргая:
«Яртмый шул, яратмый!» — дип моңлансаң.
Көзләр җиткән саен,
Яфрак койган каен,
Матур язлар кабат яшәрә.
Калган гомер тагы да,
Матур тоелганга,
Яшәргә дә әле яшәргә,
Яшәргә дә әле яшәргә.
Бик кадерле генә гомереңә
Бүген тагын бер ел өстәлә.
Өстә, Ходай, бәхет, өеп-өеп,
Кайгы-хәсрәт кенә өстәмә!
Гел бәхетле булыйк әле, диеп,
Гомерләрне бергә бәйләдек.
Кавышырга иртә булган икән,
Белмәдек шул, нигә белмәдек?
Вакыт тулпарын иярләп,
Йөрәксеп, ярсып чабам.
Чәчәкләрен коя алмагач…
Күздән, гүя, яшьләр түгелә,
Ак чәчәкләр җиргә сибелә.
Язмышлардан узмыш булмагач.
Чәчәкләрен коя алмагач.