Уйларымда син генә
Хушлаштың да килми калдың,
Калдың күңелләремдә.
Үзең ишетмисең генә
Исемең телләремдә.
Хушлаштың да килми калдың,
Калдың күңелләремдә.
Үзең ишетмисең генә
Исемең телләремдә.
Кайчан килер икән диеп
Сине уйлап йөримен.
Язны көткән гөлләр сыман
Сине көтә күңелем.
Күңелем һич талмас канатлы,
Талпына биектә-биектә.
Күзләрем, уйларым гел күктә —
Гашыйкмын очучы егеткә.
Урманнарга кергән идем,
Уйланып йөргән идем.
Агыйделнең уртасында
Агымга йөзгән идем.
Таң нурлары төнне эреткәндәй,
Бәхет булып миңа син килерсең.
Яннарыма утырып, мин яраткан
Чәчләреңне тарап үрерсең.
Ник көзгегә карап монаясың,
Ак чәчләрен кат-кат саныйсың.
Әллә инде юри ни әйтер дип,
Мине микән шулай сыныйсың.
Әллә инде юри ни әйтер дип,
Мине микән шулай сыныйсың.
Төшләреңә синең керәм,
Тетрәндерәм күңелне.
Әнә, керфек очына
Тагы да чык эленде,
Төшләреңә синең керәм.
Хәлләремне сорый күрмә инде
Беләсен бит йөрәк янганын!
Еллар арты, еллар узган саен
Сөюемнең арта барганын!
Йөрәгем белән сизәм мин,
Алда ни булуларын.
Күңел күзе алдан күрә,
Тормыш ни кылуларын.
Тормыш ни кылуларын.
Ниләр уйлап йөрисең син,
Менә бу минутларда.
Күмер булыйм учагыңда,
Янсаң минем утларда.