Хуш, иске ел
Әй, иске ел, сизелми дә
Узып киткәнсең.
Син якты да, кадерле дә
Булган икәнсең.
Әй, иске ел, сизелми дә
Узып киткәнсең.
Син якты да, кадерле дә
Булган икәнсең.
Бездә урманнар миләшле,
Яратам ачы миләш.
Ә син нигә миләш өзми
Йөрисең иләс-миләс?
«Туган көнең белән котлыймын!» — дип мине,
Ак чәчкәләр сиптең юлыма,
Син бит үзең бүләк,
Парлап типсең йөрәк,
Куларыңны бирче кулыма.
Очып киләм әни яннарыңа,
Юк вакытларымны бар итеп.
Юрүзәнемдә тибрәнеп
Салларда йөзә алмадым.
Су буеннан зәңгәр чәчәк
Эзләдем, таба алмадым.
Байкы суы кая ага?
Өфе ягына бара.
Ярсу йөрәкне басарга
Табасы иде чара.
Сер бүлешер дуслар булсын
Күңелләрең тулганда.
Сагышлар тиз үтеп китәр
Җан дусларың булганга.
Туган җирнең газиз малае мин —
Заман шулай ясап калдырган.
Үстерделәр мине кеше итеп
Кара икмәк белән балтырган.
Атла әле, ашык, аргамагым:
Җитәсем лә килә, күрәсем.
Башын игән, сүрән генә атлый,
Ул нәрсәдер сизә, күрәсең…
Кыйбыладан җилләр исә,
Яңгырлар явар микән.
Сусадым назлы сүзеңә,
Синсез мин сулам микән.