Үзебез булып калыйк
Егет:
Юлымда очрарга
Тиешле язмы син?
Синнәнме башларга
Мәхәббәт язмышын?
Үзем аңлап алдым
«Сиңа атап яздым бу көйне» — дип
Миңа матур Бер көй уйнадың.
Яратулы назлы караш белән
Минем йөрәгемне яуладың.
Үзем генә белгән юл белән
Үзем генә белгән юллар белән
Төшләремә кереп керәсең.
Сиңа гына сөйләр сүзләрем (серләрем) бар,
Бар әле, бар сине күрәсем.
Үзем тапкан бәхет
Мин бит сине үзем эзләп таптым,
Ни өчен соң кочып сөймәскә?
Йөрәгемдә янган утлы хисләр
Синең өчен мәңге сүнмәскә?
Янган йөрәк, әйдә, яна бирсен,
Сөя белә, димәк, шашынып.
Бу дөньяда шулай яшәү рәхәт —
Бер-береңне торсаң сагынып.
Үзең аңла
Аңлатырга йөрәк хисләремне
Җитмәс кебек минем сүзләрем,
Үзең аңла инде, үзең аңла,
Нигә уйчан карый күзләрем.
Җырласам да, назлап, тибрәталмам
Күңелеңнең нечкә кылларын.
Үзең аңла инде, үзең аңла,
Нигә моңлы минем җырларым.
Үзең бүләк (беренче вариант)
Нигә икән синең исемеңне
Кушар һаман моңлы җырларга?
Мәхәббәтем — бәхеткәем минем
Тулып агар микән ярларга?
Җырлы юл
Җанымны иркәли карашың,
Йөзеңдә, күзеңдә нинди нур!
Мин — нурга сусаган төнбоек,
Тормышым күгендә бары бул.
Җырым булсын бүләгем
Сандугачлар тирәктә,
Кызлар бара җиләккә.
Җиләк төсле минем чибәр,
Ут салды шул йөрәккә.
Җырымда юатырмын
Җырлар өчен җырым бар,
Сөйләр өчен серем бар.
Син генә тик аңламыйсың,
Әллә инде күңелең тар,
Әллә авыр кайгың бар?
Җәйгор булсам
Күк йөзендә ялгыз гына
Йөзә аҡ болыт.
Ак болыттай яшисең син
Миңа ят булып.
