Җырлы юл
Җанымны иркәли карашың,
Йөзеңдә, күзеңдә нинди нур!
Мин — нурга сусаган төнбоек,
Тормышым күгендә бары бул.
Җанымны иркәли карашың,
Йөзеңдә, күзеңдә нинди нур!
Мин — нурга сусаган төнбоек,
Тормышым күгендә бары бул.
Йөрәгемне сиңа бүләк итәм,
Син дигәндә әзер барсына.
Алларыңа басып, күзеңә карап
Яратам дип әйтәм каршыңда.
Элек башка идең: чәчкә бирә идең,
Сөям диеп хатлар яза идең.
Хәзер ник үзгәрдең, кайда вәгъдәләрең,
Матур сүзләр сөйләп йөрүләрең?
Кайчанда бер миңа да бер 85 яшем тулса,
Озын кара чәчләремә ап-ак бәсләр кунса,
Атлаганда бөкерәеп, таянып таякларга,
Иртән азапланган чакта басалмый аякларга.
Йомшак ипи кисәген чәйгә манып эчкәндә,
Яшьлек җүләрлегем диеп исемә төшергәндә.
Күңелдә яшәү нуры инде сүнәм дигәндә,
Күзләремә җан кисәгем җен булып күренгәндә.
Бүген, бәлки, соңгы көн диеп, йоклап киткәндә,
Кайчан да мин бер уйлармын 85-кә җиткәндә.