Сиңа тиңе юк
Күзләрең төнге күкләр күк,
Керфекләрең — ук.
Бу дөньяда чибәрләр күп,
Сиңа тиңе юк.
Күзләрең төнге күкләр күк,
Керфекләрең — ук.
Бу дөньяда чибәрләр күп,
Сиңа тиңе юк.
Таң атканда, Агыйделнең
Дулкыннары бик салкын.
Яшь йөрәкнең дулкыннары
Нигә икән тик ялкын?
Сиңа килдем, иркәм,
Үткән юлларымның!
Саный-саный ерак чакрымнарын.
Килдем, тормышымда кичеп язмышымның
Шатлыкларын, көчле ялкыннарын.
Еллар аша, урау еллар аша,
Сине җаным, сине эзләдем.
Йөрәгемне учларыма тотып
Сиңа килдем, сиңа килдем әле,
Сиңа килдем әле, Гүзәлем.
Йөрәгемнең чакыруын
Ишетеп килдем менә
Ә син минем күңелемне
Өшетеп көлдең генә.
Сызып ташлыйм сиңа кадәр булганнарны,
Хәтеремнән җуям синсез узганнарны,
Мине гафу итегез сез, алданганнар,
«Яратмады инде» — диеп зарланганнар, зарланганнар.
Очраштык бит көтмәгәндә —
Карадың да елмайдың.
Икәү бергә елмаюдан
Яме артты дөньяның.
Киттең дә син, никтер югалдың,
Белмим, иркәм, кая юл алдың.
Бәхетлеме соң син, түгелме,
Шул бер сорау борчый күңелне.
Юлларымда мин очраттым
Сине, сине генә,
Бәхетем син, пар канатым,
Сиңа, сиңа гына.
Юлларымда мин яраттым
Сине, сине генә;
Мәхәббәтем, күз карашым
Бары сиңа гына.
Сиңа бер җыр бүләк итсәм,
Хәтерем калмас микән?
Йоклаган тик югалмаган,
Сөю уянмас микән?