Гомерлек ярым бул

Очраттым да сине юлларымда.
Гашыйк иттең мине үзеңә.
Шул минуттан нидер булды миңа:
Уйларымда бары син генә.
Кирәк түгел мина ярты бәхет
Һәм узгынчы хисләр ташкыны.
Гомер буе сөясемне белеп,
Сиңа таба йөрәк ашкынды.

Моң (беренче вариант)

Күңел тулы милли көйләр, моңнар бар,
Йөрәк юатырлыҡ дәртле лә җырлар бар.
Моң белән бергә атлап гомергә,
Язса иде шулай гөрләшеп яшәргә.

Моң, моң, моң,
Безнең күңелләрдә моң.
Моң, моң, моң,
Җырлар бүләк итә моң.
Моң һәрчак яшәсен,
Моң сезгә бәхет китерсен.
Моң һәрчак яшәсен,
Моң сезгә бәхет килтерсен.

Яшьлегемә кайтам әле

Без йөрегән сукмакларга,
Күптән инде карлар яуган.
Янып беткән учакларда,
Тик яшьлегем истә калган.
Хәтеремдә яшьлектәге,
Танышулар, очрашулар.
Таң алдыннан җырлашулар,
Өйгә тиклем озатулар.

Яз килә (икенче вариант)

Безнең урамда бәйрәм, күңелләрдә дә бәйрәм,
Тәүге чәчәкләрне тотып мин сиңа барам.
Куйчы әле дә әрләшмик, яшик татуда,
Без беләбез hәр кемгә дә кирәк сөю ярату.
Кемгә әзерәк кирәк, кемгә күберәк,
Ләкин матурым, бәгърем син бит яшерәк.
Ишетәм йөрәгең шәберәк тибә,
Чөнки безгә яз килә.

Раушаниям

Уйылгансың минем уйларыма,
Сарылгансың күңел моңнарыма.
Шуңа синең назлы исемеңне,
Кушам сөю тулы җырларыма.
Синең өчен кирәк булса әгәр,
Менәрмен мин йолдызларга кадәр.
Шуларның арасыннан иң якты,
Йолдыз бүләк итәрмен берәр.

Сиңа гына (беренче вариант)

Юлларымда мин очраттым
Сине, сине генә,
Бәхетем син, пар канатым,
Сиңа, сиңа гына.
Юлларымда мин яраттым
Сине, сине генә;
Мәхәббәтем, күз карашым
Бары сиңа гына.

Мәхәббәт сатылмый

Күпме кеше үз бәхетен,
Сөйгән ярын тапмый.
Чөнки алар мәхәббәтне,
Уйынчык дип уйлый.
Яратуның синдә шулай,
Кадерен белмәдең.
Куңел ачыу сөю булмай,
Aңлап өлгермәдең.