Синең куллар, әнкәй
Синең куллар, мине сөя-сөя,
Бишекләргә салган куллар ул.
Соңгы телемнәрен миңа биреп,
Үзе коры калган куллар ул.
Синең куллар, мине сөя-сөя,
Бишекләргә салган куллар ул.
Соңгы телемнәрен миңа биреп,
Үзе коры калган куллар ул.
Бәгырьләрне телеп, өметләрне өзеп,
Киттең дөньябызны ятимләп.
Өебезнең нуры, бакчабызның гөле
Бер мизгелдә сүндең, шиңдең лә.
Су буеннан әнкәй кайтып килә,
Каз каурые алган кулына.
Чәчләренә, җылы карлар булып,
Тал мамыгы ява тын гына.
Бала чакта, суга барам диеп,
Ташлап китә идең, әнием.
Күзкәйләрен тәрәзләрдән алмый
Көтә иде сине нәниең.
Ничек соң хәлләрең?
Юрама яманга
Килмәсә хәбәрем.
Кояшка омтылган гөлләрдәй,
Сабыйлар кочакка үрелә,
Әтисе, әнисе янында
Калырга гомергә гел бергә.
Очып киләм әни яннарыңа,
Юк вакытларымны бар итеп.
Саумы, әнкәй, калдың еракларда,
Араларда озын чакрымнар.
Сине уйлап, җылы (смннән) хатлар көтеп
Узар микән вакыт акрынлап.
Сөн буенда әнкәй басып тора
Казан тарафында карашы.
Бигрәкләр дә ерак, ерак икән
Авылым белән Казан арасы.
Сөйлә әле әнием серләреңне
Утыр әле әнием яннарыма
Сөйлә әнием узган гомереңне
Күргәнеңне гомер юлларыңда