Синең куллар, әнкәй

Синең куллар, мине сөя-сөя,
Бишекләргә салган куллар ул.
Соңгы телемнәрен миңа биреп,
Үзе коры калган куллар ул.

Соңгы юлга озатам әниемне

Бәгырьләрне телеп, өметләрне өзеп,
Киттең дөньябызны ятимләп.
Өебезнең нуры, бакчабызның гөле
Бер мизгелдә сүндең, шиңдең лә.

Су буеннан әнкәй кайтып килә

Су буеннан әнкәй кайтып килә,
Каз каурые алган кулына.
Чәчләренә, җылы карлар булып,
Тал мамыгы ява тын гына.

Суга гына киткән әнием

Бала чакта, суга барам диеп,
Ташлап китә идең, әнием.
Күзкәйләрен тәрәзләрдән алмый
Көтә иде сине нәниең.

Сабыйлар күңелен аңлагыз

Кояшка омтылган гөлләрдәй,
Сабыйлар кочакка үрелә,
Әтисе, әнисе янында
Калырга гомергә гел бергә.

Сөн буенда әнкәй басып тора

Сөн буенда әнкәй басып тора
Казан тарафында карашы.
Бигрәкләр дә ерак, ерак икән
Авылым белән Казан арасы.

Сөйлә әле әнием серләреңне

Сөйлә әле әнием серләреңне
Утыр әле әнием яннарыма
Сөйлә әнием узган гомереңне
Күргәнеңне гомер юлларыңда