Күңелең сынмасын
Тәрәзәңә бер көн бәрде карлы яңгыр…
Кемдер әйтте: «Түз син, язмышың шулайдыр…»
Китте ул ашыгып, китте ул хушлашмый,
Кемгәдер үпкәләп, дөньяны аңламый.
Ваис Байрамов
Кыр чәчәкләре юатыр…
Ерак юлга киткән чакта
«Онытма мине!» — дидең.
Дерелдәгән кулың белән
Кыр чәчәкләре бирдең.
Сихри иртәләр
Тагын бер таң атты — дөнья матур,
Сандугачлар сайрый күңелдә…
Гүя, җәннәт ишекләрен ачкан,
Фәрештеләр кунган иңемә.
Күл
Күлнең серен сөйли камышлары,
Көне буе сайрый таллары,
Эссе чакта тәнгә сихәт бирә
Төнбоеклы салкын сулары.
Соңгы юлга озатам әниемне
Бәгырьләрне телеп, өметләрне өзеп,
Киттең дөньябызны ятимләп.
Өебезнең нуры, бакчабызның гөле
Бер мизгелдә сүндең, шиңдең лә.
Төшләремә кердең
Сине төштә күрдем — йөри идең
Сәхрәләрдә ап-ак күлмәктән.
Үпкә тулы күзләреңә бактым —
Ыңгырашу чыкты йөрәктән.
Сагыш дәрьясы
Кыйгак-кыйгак…
Берәү моңлы җырлый.
Дәрьяларга китә сагышы,
Кыр казлары алдан белде мәллә
Аянычлы булган язмышны…
Буш тәрәзә (Гади һәйкәл)
Алгы сызык, канлы бәрелешләр
Синең йөрәк аша узгандыр…
Сугыш — ерак. Ә ядрәсе — җитез
Битләреңә сырлар сызгандыр.
Алып кит син серләремне…
Күңелләрем шашый кайчагында
Галәмемдә йолдыз атыла,
Серем сөйләр идем — кемем дә юк
Тик болытлар гына агыла.
Абый-энекәшләр
Сез дөньяга килгән чакта безләр,
Зур тормышка аяк басканбыз…
Туган нигезләрне сагына-сагына,
Шәһәр капкаларын ачканбыз.
