Сүрелмәс җырым син (беренче вариант)
Юлыма чыгасың.
Кулларың сузасың,
Оныттың, кадерлем, дисең дә.
Онытылмый назларың,
Яшьлегем язлары
Исемдә,
Исемдә,
Исемдә.
Юлыма чыгасың.
Кулларың сузасың,
Оныттың, кадерлем, дисең дә.
Онытылмый назларың,
Яшьлегем язлары
Исемдә,
Исемдә,
Исемдә.
Ак күлмәкле ялгыз каен! —
Сөйлим сиңа олы кайгым.
Мин бит, каен, әтиемне, әниемне югалттым.
Әйтче, каен, ничек итеп күңелемне юатыйм?
Су буенда бөдрә таллар
Тынып кала кич булса
Тибрәнеп куана алар
Сайрар сандугач кунса
Киләсе очрашуга тиклем,
Соңдыр булып торыгыз.
Безгә бик шат күтерә алса,
Күңелебезнең җырыбыз.
Сез дип талпына күңелем,
Дусларым — якыннарым!
Сезнең өчен җырлыймын мин
Җырларның асылларын.
Син җырладың кич һәм мин тыңладым,
Күңелемдә хәзер син генә.
Мин онытмам синең җырларыңны
Күңелемдә чыңлар гел генә.
Күпме еллар, син, диеп, янам да көям:
Тик сине, сине генә өзелеп сөям.
Әмма син аңламыйсың, күрмисең, нигә?
Аһ, бу ялкынлы күңел ник шулай сөя?!
Кар сулары бетте.
Ярсулары үтте,
Ташлар тәгәрәми ташкында:
Минем генә йөрәк,
Сагынудан йөдәп,
Бәйгедәге аттай ашкына
Мин сине эзләп күпме ил гиздем,
Сорадым Айдан: «Сөйгәнем кайда?»
Минем кайгыдан каралды төннәр,
Минем сагыштан саргайды Ай да.
Сарыны сагыш диләр дә,
Сарыга табынмыйлар шул,
Сарыга табынмыйлар.
Тәүге сөюләрен җирдә
Кемнәр генә оныткан да,
Кемнәр соң сагынмыйлар?!