Юксыну (дүртенче вариант)
Таң алдыннан үләннәргә чык төшкән,
Син киткәнгә инде ничә ел үткән.
Синең җаның миңа читтән карыйдыр,
Минем үткән адымнарны саныйдыр.
Таң алдыннан үләннәргә чык төшкән,
Син киткәнгә инде ничә ел үткән.
Синең җаның миңа читтән карыйдыр,
Минем үткән адымнарны саныйдыр.
Яннарыңа очып барыр идем,
Кош юлыннан зәңгәр күк буйлап.
Сарыларга сабышырмын, ахры,
Синең хакта шулай күп уйлап.
Күңелкәем канатланды
Сине тәү күргән чакта;
Хәзер яна йөрәккәем
Уйлаcам синең хакта.
Аңла минем йөрәгемне,
Нигә аны син елатасың?
Күзләреңә яшьләр тулды,
Ничек сиңа аны аңлатасың?
Эзләреңне карлар күмде,
Оныткансыңдыр дисеңме әллә.
Бураннарның көче җитмәс
Мәхаббәтемне сүндерергә.
Кайчакларда бу тормышны булмый шул аңлап,
Сине түгел, үз-үземне яшим мин алдап,
Үзем, юк, дигән булсам да, син миңа кирәк,
Бер-берсенә каршы килә — акыл һәм йөрәк.
Юк, теләмим синнән башкаларны
Үткәрергә күңел түренә.
Мәхаббәттә хисләр кайнарлыгы
Еллар узгач ныграк беленә.
Әллә язмыш булган,
Әллә ялгыш булган,
Салкын кышны безнең очрашу.
Зинһар, үзең аңла,
«Дус-дошманнар» аша
Хәлемне, кирәкми, сорашу.
Тормыш булгач, була төрле чагы,
Сынау биреп, кайчак алдалый.
Сиңа мине, миңа сине, җаным,
Югалтырга, беләм, ярамый.
Югалттым сине, югалттым
Күрә алмам инде (кебек) кабат.
Күкләргә тиклем атылам
Ике кулым — пар канат.
«Бәхетлесен ме?» — дип, сорама,
Hәр килгән көнемнә куанам,
Иң бәхетлесе мин доньяда,
Кош баласыдай сиңа талпынам.