Яз кайтырмын
Яз кайтырбыз, диеп, киек казлар
Каңгылдашып очып киткәндә,
Назлы сөю булып, тәрәзәңә
Көзге җилләр килеп чирткәндә,
Бигрәк ямансулап йөрерсең —
Төшләреңдә мине күрерсең!
Яз кайтырбыз, диеп, киек казлар
Каңгылдашып очып киткәндә,
Назлы сөю булып, тәрәзәңә
Көзге җилләр килеп чирткәндә,
Бигрәк ямансулап йөрерсең —
Төшләреңдә мине күрерсең!
Яз килде, кояшның балкышы
Күңелгә ювалды.
Ник син кайтмадың, аккошым,
Кайларда югалдың?
Уйчан карлар ява, ява,
Җирләрне күмә икән.
Урманнардан, болыннардан
Эзеңне эзлим, иркәм.
Язган идем исемеңне
Яңа яуган карларга.
Карлар эреп агып китте
Инде әллә кайларга,
Инде әллә кайларга.
Кыр үрдәген аттым очкан чакта…
Җаным әрни көн-төн — ник аттым?
Хәзер үзем яралы кош сыман:
Кайтыр юлларымны югалттым.
Ничәнче мәртәбә
Нурланып яз килде,
Тургайлар канатын кагынды.
Күзләрең сагышлы,
Дип әйтте бер тургай,
Нишлим соң, тургаем, сагындым.
Таныш та син, түгел дә син, кем соң син?
Якын да син, түгел дә син кем соң син?
Бергә уйнап үстек балачактан,
Тугры дуслар идек, иң якын.
Егет булып җиткәч сөю килде,
Йөрәкләргә салып ут-ялкын.
Көтмәгәндә кабындың син җанда,
Көтелмәгән яну бу утлар.
Кышларыма буран булып килдең,
Язларымда ләйсән булып кал.
Алсу таңнарда мендек талларга
Без бергәләшеп, яшьлек дусларым.
Сокландык көнгә, тыңладык бергә
Туган якның моңлы кошларын.