Икенче әнием
Әле кайчан гына
Сине белми идем,
Ә бүген син минем
Икенче әнием!
Әле кайчан гына
Сине белми идем,
Ә бүген син минем
Икенче әнием!
Әкрен генә гомер үтә диеп
Борчыласың әткәй, син, юкка,
Дөнья мәшәкатең артса, әгәр,
Булышырга чакыр, онытма.
Бүгенгедәй күз алдымда тора минем,
Әнкәй, синең назлы карашың.
Исән булсаң, очып кайтыр идем
Шәһәр белән авыл арасын.
Үз кулларым белән бирдем бәхетемне.
Җир йотмаган мине нигә шул вакыт?
Бөтен гомеремне бирер идем хәзер
Әгәр ялгышларны булса туктатып.
Исемеңне язган идем
Кышын яуган карларга,
Алар түзми эреп акты
Инде әллә кайларга.
Исеңдәме һаман, ул чәчәкле ялан,
Такыяләр үрдек бергәләп,
Шатлыктан без очтык, бар дөньяны кочып,
Син идең бер — сихри күбәләк.
Сызып ташлап мине хәтереңнән,
Оныттым дип гомер итәрсең.
Очрый калсам әгәр (ялгыш) урамнарда,
Күрмәмешкә салышып китәрсең.
Бик еш төштә күрәм иске өйне,
Иске өем — бала чакның йөзе.
Үткәннәрне күрсәм иске өйдә
Якты уйлар үзәгемне өзә.
Яздан киттем,
Наздан киттем,
Синән киттем
Ятим иттем
Йөрәгемне.
Уф, йөрәгем, дигән чакта
Җилләр булып исәрмен.
Бик ямансу чакларыңда
Исләреңә төшәрмен.