Тәүге нур
Йөрәкнең иң тәүге нуры,
Йөрәкнең иң тәүге нуры,
Кадерлем минем.
Өзелеп сөйгәнен күңелемнең,
Өзелеп сөйгәнен күңелемнең,
Син белсәң иде, син белсәң иде.
Йөрәкнең иң тәүге нуры,
Йөрәкнең иң тәүге нуры,
Кадерлем минем.
Өзелеп сөйгәнен күңелемнең,
Өзелеп сөйгәнен күңелемнең,
Син белсәң иде, син белсәң иде.
Килү белән язлар, һәр кич назлап,
Пэр сандугач җырын тыңладык.
Язлар бәхет бүләк итте безгә,
Туй күлмәген алдык нәкъ шул көздә,
Тик кияргә насыйп булмады.
Кояш нуры булып,
Чишмәдәй ургылып,
Күңелемә минем
Килдең сөю алып.
Күренәсең миңа сылуым,
Аккош булып күлмәге.
Күз алларымнан китмисең,
Төшләремә керәсең.
Бөркет булып, очып кара әле,
Син, тауларда мине табалсаң…
Кояш нуры булып үрел әле,
Яраларым әгәр ябалсаң…
Үзең сөям дә димисең,
Сөймим дип тә әйтмисең.
Мине якын җибәрмисең,
Ятларга да бирмисең.
Сөям әле, диңгез күзләреңдә
Миңа каршы давыл булса да.
Сөям әле, сихри тавышларың
Өзгәләнгән җанны буса да.
Яз белән җәй — мәхәббәт айлары,
Ә көз моңеу фасыл — аера.
Гөлләр шиңә, торналар да китә,
Җилкәннәрне җилләр каера.
Сөюгә суаган җанга
Мәхәббәт булып тулдың.
Синнән очратып уңдыммы,
Әллә бөтенләй туңдым?!
Сизәсеңме икән үзең шуны?..
Мин әйтмичә генә яратам…
Җиткәндә дә гомерләрнең соңы,
Син булырсың минем йөрәктә…