Яңа ел (беренче вариант)
Күңелемдә — яңа уйлар,
Биеп йөри хыял.
Алла бирсә, барысы да
Чынга ашар быел…
Күңелемдә — яңа уйлар,
Биеп йөри хыял.
Алла бирсә, барысы да
Чынга ашар быел…
Матур булып кердең тормышыма,
Матур булып киттең син миннән,
Үз үземне ничек юатсам да,
Аерылу авыр бит синнән.
Ургылып ла керсез күңелемнән
Челтери шул моңнар чишмәсе,
Шул чишмәнең борма юлларыннан
Алып сине килә китәсе.
Якты кояш нуры күзне чагылдыра —
Җылысы юк анын кышларда.
Көчле яктысыннан дөнья балкысада ,
Китеп бара сайрар кошлар да.
Әти-әни, без дөньяга килгәч,
Белмим ,нинди теләк теләгәндер.
Бәхетләре булсын , дигәннәрдер,
Җырчы булсын иде, димәгәндер.
Өйгә кайтам кичке шәһәр буйлап,
Мәшәкатьләр йөртә көнозын.
Белсәң иде, җаным, бердәнберем,
Тик «син» диеп яшим мин, кызым.
Көтәсеңдер мине сагынып син
Әби-бабаң белән авылда.
Кайчан безгә язлар килер икән,
Булыр идең һаман янымда.
Яшәр идем мин бу җирдә
Былбыл булып кына,
Сайрар идем көйләремне
Талга кунып кына…
Минем яныма дип килгәндә ул
Ник чыгасың аның юлына.
Яратмый ул сине, сөя бары мине
Минем йөрәктә дә ул гына.
Урап алып мине язмыш җиле
Ничә тапкыр инде сынады
Сабыр гына мине көтә белдең
Тыныч кына гафу итә идең
Сөю чәчкәләрең сулмады.
Гел елмаеп төшкә керүеңнән
Мин көч алдым ялгыз чакларда
Авыр иде сиңа сизә идем
Якты көне көтеп түзә идең
Карамадың ләкин ятларга.
Үзең сөям дә димисең,
Сөймим дип тә әйтмисең.
Мине якын җибәрмисең,
Ятларга да бирмисең.
Сизәсеңме икән үзең шуны?..
Мин әйтмичә генә яратам…
Җиткәндә дә гомерләрнең соңы,
Син булырсың минем йөрәктә…