Искә төшер
Хискә тулы йөрәгемне
Тагын бер яндыр әле.
Керфекләрем очларыннан
Тамчылар тамдыр әле.
Хискә тулы йөрәгемне
Тагын бер яндыр әле.
Керфекләрем очларыннан
Тамчылар тамдыр әле.
«Очрашырбыз», — дидең… Очрашмадык…
Югалдың син инде мәңгегә…
Алларыңда кар-буранлы юллар..
Ах адашты ялгыз җан гына.
Сарыларга салган каеннарны
Ничә тапкыр кочып үпмәдем.
Онытыл, дип ничә кабат әйттем
Ә син, ә син җаннан һаман китмәдең.
Минем яныма дип килгәндә ул
Ник чыгасың аның юлына.
Яратмый ул сине, сөя бары мине
Минем йөрәктә дә ул гына.
Тәлгәш-тәлгәш миләш,
Булчы миңа сердәш,
Сары көздә туган җимешем.
Адашты бәхетем,
Көзләрдә өметем…
Бәхетемне эзләп килешем…
Урап алып мине язмыш җиле
Ничә тапкыр инде сынады
Сабыр гына мине көтә белдең
Тыныч кына гафу итә идең
Сөю чәчкәләрең сулмады.
Гел елмаеп төшкә керүеңнән
Мин көч алдым ялгыз чакларда
Авыр иде сиңа сизә идем
Якты көне көтеп түзә идең
Карамадың ләкин ятларга.
Язлар килде, үз кадерен белеп,
Сөю булып керде күңелгә.
Яфракларга тулган бөре булып
Бәгыремә кереп түгелә.
Күтәрелдем биек түбәләргә,
Сәлам бирде миңа шан-шөһрәтләр.
Тауга карап, тау буласым килде.
Эх, хыялым минем — шул таулар.
Чакыр мине, чакыр, бир кулыңны.
Кайларга диеп тә сорама.
Ялгызымны гына җибәрсәң (калдырсаң),
Югалырмын, юлын таба алмам.
Кайчан килер икән диеп
Сине уйлап йөримен.
Язны көткән гөлләр сыман
Сине көтә күңелем.