Китмә очып, аккошкаем!
Күл өстендә ялгыз аккош —
Ул югалту, әллә табыш.
Аның сыны шундый таныш.
Йөрәгемдә якты сагыш.
Китмә миннән
Ак кэр ява, ап-ак сагыш ява,
Йөрәгемә кунып кар яна.
Ник без аерым? Ярыбызны эзләп
Килдек бит без якты дөньяга.
Китмә диеп ялынам
Ялындырган булып йөрисең,
Яратсаң да мине син үзең.
Килмә-йөрмә, дисең артыңнан,
Куасың син мине яныңнан.
Китмә (өченче вариант)
Юлларыңа учак ягам, шул учактай дөрләп янам,
Күләгәдәй саклап барам, кайда булсаң — шуннан табам.
Күзләремдә синең күзләр, бик күп әле әйтер сүзләр,
Сүзләреңне юкка сипмә, китмә, китмә!
Китмә (икенче вариант)
Канатлар да каерылмасын,
Йөрәкләр дә аерылмасын,
Кара кашлар китмә, китмә.
Ул бит синең яшьлек таның,
Өзелеп сөгән тәүге ярың,
Боектырма, ялгыз итмә.
Китмим әле яшьлегемнән
Бер-бер артлы еллар уза,
Көмеш өстәп чәчләремә.
Ә шулай да мин ышанам
Яшен булып яшьнәремә.
Китмик әле яшьлек иленнән
Еллар да һәм гасырлар да уза,
Картаябыз без дә, дисеңме?!
Ә мин бер дә картаймыймдыр кебек,
Яшәрәмдер генә шикелле.
Кирәк түгел, дисең
Килер идем мин каршыңа синең,
Ачар идем күңел серләремне.
Бирер идең кабат өмет уты,
Кабат сынап ярсу хисләремне.
Кирәк миңа игътибарың
Ярат мине, ярат сөеп-назлап,
Чәчләремнән сыйпа иң элек.
Жаныем, диеп жылы сүз дө әйтсәң,
Мин эрермен язгы бозлар кебек.
Кире кайт син миңа
Эрер идем синең кочагыңда,
Сагынудан өзелә үзәгем.
Таңнар туа, көннәр синсез үтә,
Әллә юкмы сиңа кирәгем?
