Ярмәкәйнең чишмәләре
Ярмәкәйнең чишмәләре
Чылтырап агып тора
Чишмә моңнары тарала
Тауларга куна-куна.
Ярмәкәйнең чишмәләре
Чылтырап агып тора
Чишмә моңнары тарала
Тауларга куна-куна.
Ничә ел буе инде мин моңлы,
Бер җыр йөретәм йөрәк түрендә.
Ялкын учагы күкрәккәемдә,
Ул инде хәзер җыр булып тулды.
Яшьләр тулса күзләреңә,
Шикләр туса күңелеңдә,
Өметләрең кинәт сүнсә,
Булалмабыз бергә, дисәң.
Басу юлларында чалынды күлмәгең.
Хисләрне сөйләргә ашкынды күңелем.
«Сөям» дип әйтергә ничек мин талпындым.
Йөзем уттай янды, оялып калдым.
Кем беренче булып сиңа күз төшерде,
Язларны да көтми гөлләр өзеп бирде,
Бердәнберем диеп, сине сөям диеп,
Синең өчен янып-өзгәләнеп йөрде?
Килер идем мин каршыңа синең,
Ачар идем күңел серләремне.
Бирер идең кабат өмет уты,
Кабат сынап ярсу хисләремне.
Яшәсә дә гөлләр бик аз —
Бергә сулый, бергә үсә.
Сез, гашыйклар, ялгышмагыз
Аерылмагыз, аерылмагыз.